|
|
We wszystkich współczesnych silnikach spalinowych o zapłonie iskrowym sto-suje się wyłącznie elektroniczne urządzenia zapłonowe, których źródłem energii jest akumulator. Prąd elektryczny z akumulatora przepływa przez uzwojenie pierwotne cewki zapłonowej do masy, z którą połączony jest drugi zacisk akumulatora. Cewka zapłonowa przypomina budową transformator - posiada małą liczbę zwojów uzwojenia pierwotnego i dużą liczbę zwojów uzwojenia wtórnego. Przepływ prądu powoduje powstanie w obu uzwojeniach pola magnetycznego. Zamknięcie przepływu wywołuje indukowanie w uzwojeniu wtórnym siły elektromotorycznej powodującej przeskok iskry na elektrodach świecy zapłonowej. Prąd płynie do przez uzwojenie wtórne, przewód wysokiego napięcia i świecę zapłonową. O chwili rozpoczęcia przepływu przez uzwojenie pierwotne cewki zapłonowej jak i o zaprzestaniu przepływu decyduje układ sterowania zapłonem. Czas trwania przepływu prądu w cewce nazywany jest czasem zwarcia, chwila
przerwania przepływu prądu oznacza rozpoczęcie zapłonu. Klasyczny układ zapłonowy z mechanicznym rozdzielaczem i pojedynczą cewką zapłonową. Kolejne układy zapłonowe rozwijały się w stronę coraz szerszego zastępowania elementów mechanicznych komponentami elektronicznymi i wprowadzania sterowników. Obecność mikroprocesora stwarza znacznie większe możliwości precyzyjnego sterowania kątem wyprzedzenia zapłonu i kątem zwarcia (czasem przepływu prądu przez uzwojenie pierwotne cewki zapłonowej) w stosunku do regulatorów mechanicznych. Rozwój zapłonu klasycznego dotyczy również miniaturyzacji cewek zapłonowych oraz integracji w jedną całość elementów układu zapłonowego. |