|
|
w zespole sprzęgła lock-up sprężynowe tłumiki
drgaƒ skrętnych. Przekładnia planetarna Sercem automatycznej skrzyni biegów jest zespół przekładni planetarnych, odpowiedzialny za realizację poszczególnych przełożeƒ. Pojedyncza przekładnia planetarna składa się z kół zębatych, z których jedne krążą wokół drugich. Koła zębate przekładni planetarnej pozostają w ciągłym kontakcie. Przekładnie planetarne charakteryzują się małymi wymiarami, korzystnym układem symetrycznym oraz brakiem konieczności łożyskowania. W skład przekładni planetarnej wchodzą: ko- ło słoneczne z uzębieniem zewnętrznym, koło koronowe z uzębieniem wewnętrznym oraz kosz z kołami satelitarnymi, które są zazębione zarówno z kołem słonecznym, jak i kołem koronowym. Każdy z podzespołów pojedynczej przekł adni planetarnej (koło słoneczne, koło koronowe, kosz satelitów) może pracować jako element 9 Schemat pojedynczej przekładni planetarnej Konwertor skrzyni 4HP20 w stanie otwartym i zamkniętym. Tarcza lock-up zintegrowana z tłokiem lock-up Zmiana przełożenia realizowanego przez przekładnię planetarną następuje w wyniku zmiany funkcji poszczególnych jej elementów. Zaznaczona na ilustracji przekładnia ma unieruchomione koło koronowe. Napęd może być podawany na koło słoneczne i odbierany z kosza satelitów. W tej sytuacji obrót koła słonecznego będzie powodował obtaczanie się satelitów po kole koronowym. Obracające się satelity spowodują ruch związanego z nimi kosza. Kosz będzie obracał się dużo wolniej i w tym samym kierunku, co koło słoneczne. W rezultacie uzyskamy przełożenie 2 napęd może być również podawany na kosz satelitów, a odbierany z koła słonecznego. W tym przypadku przełożenie realizowane przez przekładnie będzie zawierał się w przedziale 0 realizacji przełożenia bezpośredniego przy zablokowanych, co najmniej dwóch dowolnych elementach napędzający, napędzany lub może być unieruchomiony. Zmieniając funkcje poszczególnych elementów, możemy realizować różne przełożenia. W zasadzie z jednej przekładni planetarnej możemy uzyskać 7 różnych przełożeƒ (w tym m.in. jedno bezpośrednie i dwa ze zmianą kierunku obrotu). Z drugiej strony pojedyncza przekł adnia planetarna o ustalonych parametrach geometrycznych jest w stanie zrealizować co najwy żej dwa użyteczne przełożenia (np. bieg 2, i = 1,5 oraz bieg 3, i = 1). Z tego względu w przekł adniach automatycznych są stosowane tzw. szeregi planetarne złożone z dwóch lub trzech przekładni planetarnych. Charakter wzajemnego połączenia poszczególnych elementów przekładni, wchodzących w skład szeregu planetarnego, decyduje o konstrukcji skrzyni automatycznej. W przekładniach trzy-, cztero-, pięcio- i sześciobiegowych, przeznaczonych dla wzdłużnych i poprzecznych układów napędowych, najbardziej popularne są rozwiązania z szeregami planetarnymi w systemie Simpson lub Ravigneaux. Podwójny szereg planetarny (a więc złożony z dwóch przekł adni) typu Simpson występuje np. w skrzyni ZF 4HP20 lub Renault DP0. Składa się on z dwóch przekładni planetarnych połączonych w następujący sposób: kosz satelitów I przekładni planetarnej (od strony silnika) jest połączony z kołem koronowym II przekładni, a koło koronowe przekładni I - z koszem satelitów przekł adni II. Napęd odbierany jest zawsze z kosza satelitów I przekładni. W układzie tym, sprzęgając określony element podwójnego szeregu planetarnego (np. koło słoneczne przekładni II) z wałem turbiny i łącząc inny (np. koło koronowe przekładni I) z obudową skrzyni biegów, na wyjściu otrzymamy określone przełożenie (bieg wsteczny). wjecej w poradniku |