|
|
Aparat zapłonowy jest umieszczony zwykle na głowicy lub z boku kadłuba silnika. Najczęściej jest on napędzany wałkiem rozrządu silnika.
Kadłub aparatu zapłonowego, w postaci metalowej tulei, stanowi obudowę pozostałych urządzeń aparatu. Od góry jest on zakryty kopułką rozdzielacza, mocowaną zatrzaskam sprężynowymi. Przerywacz składa się z dwóch styków: nieruchomego (kowadełka) i ruchomego (młoteczka). Każdy ze styków jest wykonany z trud-oo topliwego metalu. Zadaniem przerywacza jest przerywanie w odpowiedniej chwili prądu w obwodzie niskiego napięcia. Przerywacz jest umieszczony na ruchomej podstawie metalowej. Styk nieruchomy jest wprawdzie osadzony na stałe, lecz istnieje możliwość regulacji jego położenia. Jest on połączony bezpośrednio z masą. Styk ruchomy, osadzony na osi, może wykonywać ruch wahadłowy. Jest on połączony z uzwojeniem pierwotnym cewki i dokładnie odizolowany od masy. Styk ruchomy jest dociskany sprężyną do styku nieruchomego. Zderzak styku ruchomego opiera się na krzywce wałka aparatu zapłonowego. Ruchoma podstawa przerywacza jest osadzona na płytce i za pośrednictwem łożyska może zmieniać swoje położenie. Przy zbyt dużej prędkości obrotowej młoteczek uderza w kowadełko z tak dużą siłą, iż następuje jego odbijanie się od powierzchni kowadełka, co jest niepożądane. Różne odmiany przerywaczy i sposoby ustawiania odstępu między ich stykami.Prawidłowe oraz nieprawidłowe przyleganie styków przerywacza. Kondensator składa się z dwóch taśm (tzw. okładek kondensatora) z folii metalowej, odizolowanych od siebie papierem parafinowym. Obie taśmy, zwinięte w rulon, są umieszczone w metalowej osłonie. Kondensator jest połączony równolegle ze stykami przerywacza, tzn. jedna okładka jest połączona z osłoną kondensatora, a przez nią z masą i kowadełkiem, druga zaś — z zaciskiem młoteczka. Kondensator ładuje się po rozwarciu styków, a rozładowuje po ich zwarciu, co zapobiega iskrzeniu na stykach podczas rozwierania styków. W aparatach zapłonowych stosuje się kondensatory o pojemności 0,17+0,25 U-F (mikrofarada); w przypadku mniejszej pojemności występuje silne iskrzenie na stykach. Natomiast gdy pojemność jest zbyt duża, wówczas spada napięcie w obwodzie wysokiego napięcia. Wałek aparatu zapłonowego . W górnej części wałka jest osadzona tulejka z krzywkami, które służą do unoszenia ruchomego styku przerywacza, a więc — do rozwierania styków. Liczba krzywek zależy od liczby cylindrów silnika spalinowego, z którym aparat zapłonowy współpracuje. Górny koniec tulejki ma specjalne wycięcie na palec rozdzielacza. Dzięki temu palec ten jest osadzony zawsze w tym samym położeniu. Rozdzielacz umożliwia kierowanie w odpowiednich momentach impulsów prądu w obwodzie wysokiego napięcia do poszczególnych świec. Składa się on z palca i kopułki. Palec rozdzielacza — wykonany z fibry, ebonitu lub innego izolatora — jest osadzony na tulejce z krzywkami i obraca się wraz z nią. Na górnej powierzchni palca rozdzielacza znajduje się płytka metalowa, która jednym końcem jest stale połączona ze stykiem środkowym kopułki, a drugi zbliża się kolejno do styków rozmieszczonych na obwodzie kopułki. Liczba tych styków odpowiada liczbie cylindrów silnika. Kopułka rozdzielcza musi być wykonana z materiału o dobrych właściwościach izolacyjnych (np. z ebonitu lub bakelitu).. |